// Google analytics code
  • Јас сум лозата, а вие прачките; и кој е во Мене, и Јас во него, тој ќе даде многу плод; оти без мене не можете да правите ништо. Како што ме возљуби Отецот, и Јас ве возљубив вас. Бидете во Мојата љубов! Ако ги запазите Моите заповеди, ше останете во љубовта Моја. како што Јас ги запазив заповедите на Мојот Отец и останувам во љубовта Негова. Ова ви го реков, за да остане радоста Моја во вас, и радоста ваша да биде полна. Ова е Моја заповед, да се љубите еден со друг, како што ве возљубив Јас. Никој нема поголема љубов од оваа: даја положи душата своја за своие пријатели.
  • September 2016
    S M T W T F S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  

    За (не)простувањето / For (un)forgiveness – Игумен Гаврил

    Posted By on September 10, 2016

    14238150_1104199726314477_5684299291068550184_n(Мат. 18:24-35)

    Господарот, во ова евангелско четиво, е Спасителот Исус Христос, кој заради нас на крстот ги прикова нашите гревови и со својата крв ги искупи (прости). Бидејќи Човекот беше немоќен тоа да го направи, затоа Бог тоа го направи за нас. Заради тоа, ние сме Негови вечни должници.

    Заради гревот кој завладеал во светот поттикнат од клеветникот – вечниот искушувач, ние меѓусебно си грешиме и меѓусебно се повредуваме. Но Христос ни покажува начин како да се намали злото меѓу нас и како што Христос ни прости, така и ние треба да си простуваме. Непростувањето е знак на затемнетост, заробеност и отпаднатост.

    Бог е милостив и ни простува. Кога пак не им проштеваме на нашите ближни тогаш Тој од милостив станува праведен. Тогаш Бог ќе ни суди според нашите гревови и тогаш никој не може да се откупи.

    Големо зло си нанесуваме ако злопамтиме. Злопамтењето е живот во ропство. Сами себе се заробуваме со мислата да му се врати на оној што некогаш ни згрешил и таа зла мисла не прогонува се додека не ја оствариме. На тој начин стануваме робови на гревот и сатаната и Тука немаме ништо со Христос, тука го нема Светиот Дух, тука го нема Бог.

    Ако сакаме да се ослободиме од тежината и ропството на злопамтењето во нас мора да простиме. Мора да се победиме себе, да умреме за гревот и да простиме. Само простувањето може да не ослободи од таа зла мисла. Простувањето е врв на добродетелите. Присуство Божјо. Кога простуваме стануваме слични на Христос и само така можеме да се ослободи од оковите на адот и темнината.

    Нека нашиот Бог и Спасител Исус Христос посредува меѓу нас и ни даде сили да ги заборавиме сите наши минати гревови, да погледнеме напред и самите себе, еден со друг на Хростос Бог да му се предадеме!

    +++

    The master, in this Gospel reading, is Jesus Christ the Savior, who has nailed on the cross our sins and has redeemed (forgiven) them with His blood. Because the man was unable to do so God did it for us. Therefore, we are His eternal debtors.

    Because of the sin that reigned in the world driven by the accuser – eternal tempter, we sin to each other and hurt each other. But Christ shows us a way to reduce the evil among us as Christ forgave us and we need to forgive. Not forgiving is a sign of darkness, captivity and fall.

    God is merciful and forgives us. When we do not forgive our fellow man then He becomes from merciful to just. God will judge us according to our sins and then no one can be redeemed.

    Great harm we cause ourselves if resent . Resentment is a life in slavery.

    We enslave ourselves with a thought to repay those who sinned us and the evil thought hunts us until we fulfill it. Thus we become slaves of sin and satan, and we then have nothing with Christ, there is no Holy Spirit there, nor is there God.

    If we want to get rid of the weight and slavery of resentment, we must forgive within us. You have to beat ourselves, die for the sin and forgive. Only forgiveness can free us from evil thoughts. Forgiveness is the highlight of virtues. Presence of God. When we forgive we become like Christ, and this is the only way to get rid of the shackles of hell and darkness.

    Let our God and Savior Jesus Christ mediates between us and gives us the strength to forget all our past sins, to look forward and ourselves, and deliver each other to God Christ!

    Словото – Св. Григориј Богослов

    Posted By on September 2, 2016

    grigorijbogoslov04102011Несомнено, силниот дожд не е пополезен од слабиот – првиот е пороен, ја носи земјата и во секој однос е штетен за земјата: вториот врне тивко, проникнува длабоко, ја натопува нивата, принесува полза на ораницата, го храни класјето на време, кога зрее плодот. Така и многусловната реч, не е пополезна од мудрото слово: можеби, доставувајќи некакво задоволство, тоа одлетува и исчезнува заедно со трептењето на воздухот, не произведувајќи ништо друго, освен воодушевеност од красноречие за оние, кои се пленат само од слухот; а мудрото слово проникнува во умот, заседнува во срцето, ги исполнува со дух слушателите, го преживува своето раѓање, и со малку зборови, извршува многу нешто. Првата мудрост е живот добродетелен и пофален, живот очистен или очистување за пречистиот и пресветол Бог, Кој од нас сака една жртва: да се очистиме со дух и тело – жртва, што Светото Писмо ја нарекува „смирен дух“ (Псал. 50, 17); „жртва благородна“ (Псал. 49, 23); „нова твар“ (Гал. 6, 15); „новиот човек“(Ефес. 4, 24); и на тоа подобно. Првата мудрост е – да ја презираш онаа мудрост, што се состои во едни зборови и пресврти на речта, и во излишни и измамливи говорни спротивности. За мене е подобро да кажам во црквата пет разбирливи зборови (1. Кор. 14,19) отколку илјада само на јазик, кои прилегаат на непознат звук од труба, што не го возбудува мојот воин кон духовна одбрана. (more…)

    Кратко житие на Старец Јосиф Исихаст – Игумен Гаврил

    Posted By on August 30, 2016

    DSCN7797-Copy-copyМонаштвото познава неколкумина преподобни личности, монаси, кои во свое време оставиле длабок печат во историјата на  Православната Црква. Еден од тие духовни вождови на монаштвото, е и преподобниот старец Јосиф Исихаст од Света Гора. Тој е препородителот и патеводителот на денешното монаштво на Света Гора во Грција, во Америка, а ќе се осмелам да кажам и во Македонија и на Балканот, па и овде во Австралија. Со своето мало монашко братство кое го сочинувале Старец Ефрем Филотејски, старец Харалампиј Дионисијатски, Старец Јосиф Ватопедски, Старец Арсениј Спилеот Исихаст, а негов ученик е и Старец Ефрем Катунакиотски, тој, старецот Јосиф Исихаст, го подига духовниот живот во манастирите на Света Гора: Филотеј, Дионисијат, Ватопед, Каракалу, Ксиропотаму, Костамониту, како и во многуте нивни метоси, а нивното духовно искуство има влијанија и во сите други манастири, скитови и ќелии на Света Гора и надвор од неа. Денес неговите посредни и непосредни ученици, по Божја промисла , Бог ги распространил насекаде во светот и неговите духовни четива се преведени на многу светски јазици. (more…)

    Ќерко моја, имаш голема предодреденост – Св. Григориј Богослов

    Posted By on August 25, 2016

    il_570xN.285326460Свети Григориј Богослов го испратил ова писмо до една своја духовна ќерка, Олимпијада, како подарок за нејзиниот штотуку склучен брак. Ова послание има длабоко богословие и психологија. Најмногу од сè, дава скапоцени совети за успешен брак.

    „Ќерко моја, за венчанието твое, јас Григориј, како духовен твој отец, ти го дарувам моево творение. Најдобра од сè е навистина таа, како поука од татко за рожбата. Слушај ме, значи, Олимпијадо моја:

    Знам дека сакаш да си вистинска христијанка. Една вистинска христијанка треба не само да биде, но и да биде со такво надворешно поведение. Затоа, те молам да внимаваш на твојата надворешна појава. Да бидеш едноставна (…) Тешките и многуцени фустани нека ги носат оние кои не сакаат возвишен живот, кои не знаат што значи тоа духовен зрак. Но, ти си постави големи и високи цели во својот живот. И овие цели го сакаат од тебе целосното твое внимание.  (more…)

    „Човештвото не може без вера во Христа“ – Архимандрит Партениј, игумен на Бигорскиот манастир

    Posted By on August 25, 2016

    14xЧувме денес, мили мои, од Светото Евангелие (Матеј 14,22-34) како морето по кое пловеле Апостолите Христови, зафатено од силна бура, страшно се разбранувало. А Господ Исус Христос, после чудото што го беше направил со петте леба и двете риби, наситувајќи повеќе од пет илјади души, се искачил на планина за да се помоли насамо. Потоа, им пристапил на Своите ученици, одејќи по водата како по суво и ги успокоил: Не бојте се! Јас сум, не плашете се! Апостолот Петар, пак, секогаш исполнет со ревност и љубов кон Господа, запрепастен од чудото како Господ оди по водата, посакал и тој да тргне по неа, велејќи Му на Христа: Господи, ако си Ти, позволи да дојдам при Тебе во водата! Господ му одговорил да дојде. И тргнал Петар по водата, но во оној миг кога ги одвратил своите очи од Христа и се загледал кон големите бранови што надоаѓале, се уплашил многу и почнал да потонува. Тогаш очајнички извикал: Господи, спаси ме! Спасителот веднаш ја испружил Својата рака и го подигнал, притоа благо укорувајќи го: Маловернику, зошто се посомнева? (more…)